திரை விலகிய தேடல்

வைகறைப் பொழுதில் கதிரவன் தன் செந்நிறக் கரங்களால் இருளை மெல்ல விலக்கிக் கொண்டிருந்தான். பனித்திரை விலகிய வயல்வெளிகள் அனைத்தும் பசுமைப் பட்டுடுத்திய கன்னி போலக் காட்சியளித்தன. தென்னை மரங்களின் ஓலைகள் தென்றல் காற்றில் மெல்ல அசைந்து, சலசலத்தன. அந்தச் சிற்றூரின் இதயப் பகுதியில், நிலமகள் அணிந்திருக்கும் நீலக்கல் பதக்கத்தைப் போலக் காட்சி அளித்தது அந்தப் புராதனக் குளம். வானம் தன் நீலப் பட்டு அங்கியைத் தளர்த்தி, தடாகத்தின் பளிங்கு நீரில் மெல்ல நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. குளத்தைச் சுற்றிலும் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த மருத மரங்களும், பன்னீர் மரங்களும் தங்களின் கிளைகளைத் தாழ்த்தி, நீர்ப்பரப்பைத் தொட்டுத் தடவிக் கொண்டிருந்தன. காற்றின் மெல்லிய வருடலில் குளத்து நீர் சிறிய அலைகளாகப் பிரிந்து, கரையில் இருந்த கூழாங்கற்களின் மேல் தாளமிட்டன. அந்த அலைகளின் மேல் கதிரவனின் ஒளிக்கதிர்கள் விழுந்து சிதறும்போது, யாரோ ஆயிரம் வைரக் கற்களை நீரில் தூவிவிட்டது போன்றதொரு மாய ஒளி பிறந்தது. கரையில் இருந்த புற்களின் மேல் தங்கியிருந்த பனித்துளிகள் தூய்மையுடன் ஜொலித்தன. அங்குள்ள ஒரு கல் மண்டபத்தின் படிக்கட்டில் அமர்ந்திருந்தான் அகிலன். அவனைச் சுற்றிப் பறவைகள் இன்னிசை மீட்டிக் கொண்டிருந்தன; பூக்கள் தங்களின் நறுமணத்தைத் தென்றல் வழியாக அனுப்பிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், இத்தனை எழிலையும் அகிலன் அறியவில்லை. அவனது கவனம் முழுவதும் அவனது கரத்தில் இருந்த அந்தத் திறன்பேசியின் (கைப்பேசி) திரையிலேயே சிறைப்பட்டிருந்தது. கதிரவனின் இயற்கை ஒளியை விட, அவனது கைப்பேசித் திரையின் நீல ஒளி அவனைக் கட்டிப்போட்டிருந்தது. அவனது கட்டைவிரல் அந்தத் திரையைத் தேய்த்துக் கொண்டே இருக்க, திரையில் மாறிக் கொண்டிருந்த வண்ணக் கோலங்கள் அவனது சிந்தனையை மழுங்கச் செய்தன. அவன் முன்னே விரிந்து கிடந்த அந்தப் பெரும் பிரபஞ்சத்தின் பேரழகை விட, ஒரு சில அங்குலத் திரையில் ஓடும் தேவையற்ற காணொளிகள் அவனுக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தன. காதுகளில் மாட்டப்பட்டிருந்த ஒலிப்பான்கள் சுற்றியிருந்த இயற்கை இசையை அவனிடமிருந்து திருடிச் சென்றன. ஒரு செழுமையான நிலப்பரப்பில் அமர்ந்து கொண்டு, வறண்ட ஒரு டிஜிட்டல் உலகிற்குள் அவன் தாகத்துடன் அலைந்து கொண்டிருந்தான். “அகிலா, இந்தப் பழத்தைப் பார்! இது உன் கைப்பேசி காட்டும் வண்ணங்களை விடப் பன்மடங்கு சுவையானது,” என்றார் அவனது பாட்டனார் சிவத்தம்பி. அவர் ஒரு ஓய்வுபெற்ற தமிழாசிரியர்; கிராமத்து மண்ணின் பெருமையையும் இயற்கையின் முக்கியத்துவத்தையும் உணர்ந்தவர். அகிலன் தன் தாத்தாவின் முகத்தைக் கூட நேராகப் பார்க்காமல், கைப்பேசித் திரையிலிருந்து தன் பார்வையைத் திருப்பாமலேயே பதிலளித்தான். “தாத்தா, நீங்கள் இன்னும் பழைய காலத்திலேயே இருக்கிறீர்கள். இன்று உலகம் டிஜிட்டல் மயமாகிவிட்டது. உங்கள் மாம்பழத்தை விட, நான் இணையத்தில் பார்க்கும் மெய்நிகர் உலகமே எனக்குப் பிடிக்கும்,” என்றான் ஏளனமாக. சிவத்தம்பி பெருமூச்சு விட்டார். “மெய் எது, பொய் எது என்று தெரியாத ஒரு மாய வலையில் புதிய தலைமுறை சிக்கிக்கொண்டதே! இயந்திரங்களை மனிதன் ஆள வேண்டுமே தவிர, இயந்திரங்கள் மனிதனை ஆளக் கூடாது” என்று வருந்தினார். அன்று மாலை, ஊர் திருவிழாவின் ஒரு பகுதியாகப் பெரிய தேர் வீதியில் வலம் வந்தது. மக்கள் அனைவரும் பக்திப் பரவசத்துடன் தேரை இழுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அகிலன் அந்தத் தேரோட்டத்தைத் தனது திறன்பேசியில் நேரலை செய்துகொண்டே பின்னால் நடந்தான். மக்களின் உண்மையான ஆரவாரம், மேள தாளங்கள், திருவிழாவின் பாரம்பரியம் என அனைத்தும் அவனுக்கு வெறும் சமூக ஊடகக் கண்டெண்ட் ஆக மட்டுமே தெரிந்தது. இயற்கையான கொண்டாட்டங்களை அவனால் ரசிக்க முடியவில்லை. திடீரென, கூட்ட நெரிசலில் ஒரு சிறுமி தடுமாறி கீழே விழுந்தாள். நிலைதடுமாறி ஓடிக்கொண்டிருந்த தேர்ச்சக்கரம் அவளை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மக்கள் அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றனர். ஆனால், அங்கிருந்த இளைஞர்கள் பலரும் அச்சிறுமியைக் காப்பாற்ற ஓடாமல், அந்தப் பதற்றமான காட்சியைத் தங்கள் கைப்பேசிகளில் படம் பிடிக்கவே ஆர்வம் காட்டினர். மனிதநேயத்தை விடத் திரையின் விருப்பங்களே (Likes) அவர்களுக்கு முக்கியமாகத் தெரிந்தன. அச்சமயம், ஒரு மின்னல் வேக உருவம் கூட்டத்தைப் பிளந்துகொண்டு பாய்ந்தது. அது சிவத்தம்பி! எண்பது வயதைத் தொட்ட அந்த முதியவர், தன் உயிரைப் பொருட்படுத்தாது அச்சிறுமியைக் தூக்கிக் கொண்டு அப்பால் குதித்தார். தேர்ச்சக்கரம் மயிரிழையில் கடந்து சென்றது. சிறுமி நல்வாய்ப்பாக உயிர் தப்பினாள். அகிலன் அந்தத் துணிச்சலான செயலைத் தன் திரையின் வழியே பார்த்தபோது, அவனது கைப்பேசி கைதவறி தரையில் விழுந்து சுக்குநூறாக உடைந்தது. தன் கைப்பேசி உடைந்த அந்த நொடியில் அவனது உலகமே இருண்டது போல் அவன் உணர்ந்தான். சுற்றியிருந்த மனிதர்களின் கைதட்டல்களும் பாராட்டுக்களும் அவனுக்குக் கேட்கவில்லை. மறுநாள் விடியல் அந்தச் சிற்றூருக்கு ஒரு மர்மமான நிசப்தத்தையே சுமந்து வந்தது. சிவத்தம்பியின் வீரத்தைப் போற்றிப் புகழவும், அவருக்கு நன்றி நவிலவும் ஊர் மக்கள் பூக்களோடும் பழங்களோடும் திரண்டு வந்தனர். சிவத்தம்பியின் இல்லத்தை அவர்கள் அடைந்தபோது, எப்போதும் வாசலில் கேட்கும் அந்த இனிய தமிழ் இசை இன்று ஒலிக்கவில்லை. வீட்டின் கதவுகள் சற்றே திறந்திருக்க, உள்ளே இருந்து ஒருவிதத் தாளமுடியாத அமைதி வெளியே கசிந்து கொண்டிருந்தது. ஏதோ ஒரு பெருந்துயர் நடந்துவிட்டது போன்ற உணர்வு அனைவர் மனதிலும் எழுந்தது. அகிலன் மெல்ல பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் உள்ளே நுழைந்தான். அங்கு அவன் கண்ட காட்சி அவனது இதயத்துடிப்பை நிறுத்தியது. சிவத்தம்பி அமரும் அந்தப் பழைய தேக்குமர நாற்காலி காலியாகக் கிடந்தது. அவர் அன்போடு வளர்த்த அந்த நாய், அறையின் ஒரு மூலையில் சுருண்டு கிடந்து, தன் எஜமானரைக் காணாத ஏக்கத்தில் மெல்லிய குரலில் முனகிக் கொண்டிருந்தது. அதன் ஈரமான கண்கள் அகிலனைப் பார்த்தபோது, அது ஏதோ ஒரு பெருந்துயரைச் சொல்ல முயல்வது போலிருந்தது. அகிலன் நடுங்கும் கரங்களுடன் சிவத்தம்பியின் அறைக்குள் சென்றான். அங்குள்ள மர மேசையின் மேல் ஒரு கடிதம் இருந்தது. அதன் மேல் ஒரு சிறிய அகல் விளக்கு அணைந்த நிலையில் இருந்தது. அந்தக் கடிதத்தில் சிவத்தம்பியின் கையெழுத்து கம்பீரமாகப் பதிந்திருந்தது. அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது: “என் அருமைப் பேரனே! நேற்று அந்தத் தேரோட்டத்தின் போது, ஒரு உயிர் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்த தருணத்தில், உன் கைகள் உதவிக்கு நீளாமல் திரையைத் தேடிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டபோது என் நெஞ்சம் பதறியது. நீ நேசித்த அந்தச் சதுரத் திரையில் என் வீரத்தைப் பார்த்தாயே ஒழிய, உன் ஆன்மாவின் இதயக் கண்களால் அந்தத் துயரத்தைப் பார்க்கத் தவறிவிட்டாய். தொழில்நுட்பம் என்பது மனிதனுக்குக் கைகொடுக்கும் ஊன்றுகோலாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, மனிதனையே கல்லாக்கும் கருவியாக மாறக்கூடாது. இதோ, என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் சேர்த்த இந்த மண்ணை ஒரு அறக்கட்டளையிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன். இனி இந்த நிலத்தை நீயே உன் வியர்வை சிந்திப் பாதுகாக்க வேண்டும். ஆனால் உனக்கு ஒரு நிபந்தனை. இந்த மண்ணில் நீ கால் பதிக்கும்போது, உன்னோடு எந்த ஒரு மின்சாரக் கருவியும் இருக்கக்கூடாது. இயந்திரங்களின் சத்தம் கேட்காத இந்த அமைதியில்தான், உன் இதயத்தின் சத்தத்தை நீ முதன்முதலாகக் கேட்பாய்! அப்போதுதான் மனிதத்தின் உண்மையான மதிப்பு உனக்குப் புரியும்.” அகிலன் அந்தக் கடிதத்தைப் படித்து முடித்தபோது, அவனது கண்கள் தாரை தாரையாக நீர் சொரிந்தன. சிவத்தம்பி அவனது அகங்காரத்தையும் தன்னுடனே அழைத்துச் சென்றிருந்தார். ஊர் மக்கள் மௌனமாக நிற்க, அகிலன் தன் கையில் இருந்த உடைந்த திறன்பேசியைப் பார்த்தான். அது இப்போது ஒரு பயனற்ற கண்ணாடித் துண்டாகவே அவனுக்குத் தெரிந்தது. தன் தவறை நினைத்து அவன் மனம் குமுறியது. தொடக்கத்தில் அந்த விவசாய நிலம் அகிலனுக்கு ஒரு சிறைச்சாலையைப் போலவே தோன்றியது. எப்போதும் குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் வாழ்ந்த அவனது மென்மையான உடல் சூரியனின் வெம்மையைத் தாங்க முடியாமல் தவித்தது. அவனது விரல்கள் பழக்க தோஷத்தில் திறன்பேசியின் திரையைத் தேடித் தவித்தன; கைப்பேசியின் மணி ஓசை கேட்பது போன்ற பிரமை அவனுக்கு நரக வேதனையை அளித்தது. ஆனால், நாட்கள் நகர நகர, அவனுள் ஒரு விந்தை நிகழ்ந்தது. இயற்கையின் பேராற்றல் அவனை மெல்ல மாற்றத் தொடங்கியது. வாடிய பயிர்களுக்கு அவன் நீர் பாய்ச்சும்போது, காய்ந்த மண் அந்த நீரை உறிஞ்சி எழுப்பிய அந்த நறுமணம், உலகின் எந்தத் செயற்கை வாசனைத் திரவியத்திற்கும் ஈடாகாது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். மண்ணைத் தோண்டும்போது அவனது உள்ளங்கைகளில் ஏற்பட்ட காய்ப்புக்கள், அவனுக்கு ஒரு புதிய தன்னம்பிக்கையையும் உழைப்பின் பெருமையையும் தந்தன. இயந்திரங்களின் சத்தத்திற்குப் பதில், இப்போது அவனது செவிகளில் தட்டான்களின் சிறகடிப்பும், வரப்போரத்துத் தவளைகளின் இன்னிசையும் தேனாய் வந்து விழுந்தன. அவன் இப்போது திரையில் பார்த்த பச்சை நிறத்தை விட, நேரில் காணும் இலைகளின் பச்சை வண்ணம் பல கோடி நுணுக்கங்களையும் அழகையும் கொண்டிருப்பதை வியப்புடன் கவனித்தான். அன்று அந்தி சாயும் பொழுது, அகிலன் தன் கையில் இருந்த மண்வெட்டியால் நிலத்தின் ஆழமான ஒரு பகுதியைத் தோண்டினான். நிலத்தைச் சீரமைத்து புதிய பயிர்களை நடவு செய்ய அவன் திட்டமிட்டிருந்தான். திடீரென ஓர் உலோகச் சத்தம் கேட்டது. மண்வெட்டி ஏதோ ஒரு கடினமான பொருளின் மேல் மோதியது அவனுக்குப் புரிந்தது. ஆர்வம் மேலிட அவன் தன் கைகளால் மண்ணை மெல்ல விலக்கியபோது, ஒரு பழங்கால இரும்புப் பெட்டி வெளிப்பட்டது. அதன் பூட்டை உடைத்து அவன் திறந்தபோது, உள்ளே இருந்த ஆவணங்களின் மேல் “டாக்டர் சிவத்தம்பி தலைமை அறிவியலாளர்” என்ற பெயர் பொன்னெழுத்துக்களில் மின்னியது. அகிலனின் கண்கள் வியப்பால் விரிந்தன. அதில் இருந்தவை இன்றைய நவீனத் தகவல் தொடர்பு உலகின் உயிர்நாடியான ‘அதிவேகத் தரவுப் பரிமாற்றக் கோட்பாடுகள்’ (Data Transmission Protocols) ஆகும். உலகம் வியந்து போற்றும் அந்தத் தொழில்நுட்பத்தின் தந்தை, தன் தாத்தா சிவத்தம்பிதான் என்பதை உணர்ந்தபோது அவனுக்கு உடல் சிலிர்த்தது. தன் தாத்தாவின் மாபெரும் அறிவை எண்ணி அவன் பெருமிதம் கொண்டான். ஆவணங்களின் ஓரத்தில் சிவத்தம்பியின் குறிப்பு இருந்தது: “நான் மனிதர்களை இணைக்க நினைத்தேன். ஆனால் என் கண்டுபிடிப்பு மனிதர்களைத் திரைக்குள் சிறைப்பிடித்து, அவர்களின் நிஜமான உறவுகளையும் உணர்வுகளையும் அழித்துவிட்டதைக் கண்டேன். மனிதனை மனிதனிடமிருந்து பிரிக்கும் தொழில்நுட்பம் எனக்குத் தேவையில்லை. அதனால்தான், இந்தப் பேரறிவை மண்ணுக்குள் புதைத்துவிட்டு, நான் மெௌனத்தை நோக்கிப் பயணமானேன்.” அகிலன் அந்த ஆவணங்களைத் தொட்டபோது, அவை ஒரு மாபெரும் அறிஞனின் கண்ணீராகவும், தியாகமாகவும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. அந்தச் சிற்றூரின் அமைதிக்குக் காரணம் என்ன என்பது இப்போது அவனுக்குப் புரிந்தது. தொழில்நுட்பத்தைக் கண்டுபிடித்தவனே அதன் அடிமைத்தனத்திலிருந்து தப்பிக்க, இந்த இயற்கை அன்னையின் மடியில் தஞ்சம் புகுந்திருக்கிறான் என்ற உண்மை அவனுக்குப் புதிய ஒளியைத் தந்தது. காலச் சக்கரம் சுழன்றது. அந்தச் சிற்றூர் இப்போது ஒரு புதிய பொலிவுடன் மிளிர்ந்தது. ஆனால், அந்தப் பொலிவு நவீன இயந்திரங்களால் வந்ததல்ல; மக்களின் முகங்களில் மலர்ந்திருந்த நிஜமான புன்னகையாலும் பரஸ்பர அன்பினாலும் வந்தது. ஊரின் மையத்திலிருந்த ஆலமரம், இப்போது மக்களின் அறிவும் அன்பும் மனிதநேயமும் பகிரப்படும் கூடாரமாக மாறியிருந்தது. அகிலன் தேடி வந்த அந்தச் செய்தி ஒரு மாலைப் பொழுதில் அவனை வந்தடைந்தது. சிவத்தம்பி உலகை விட்டு மறைந்துவிடவில்லை! அவர் ஒரு தொலைதூர மலைக்கிராமத்தில், இணைய வசதி இல்லாத பள்ளியை உருவாக்கி, அங்குள்ள ஏழைச் சிறுவர்களுக்குக் கல்வியோடு சேர்த்து மனிதநேயத்தையும் போதித்து வருவது அகிலனுக்குத் தெரியவந்தது. அந்தச் செய்தி அவனுக்கு ஒரு பெரும் நிம்மதியையும், தன் குருவின் வழியைப் பின்தொடர புதிய உத்வேகத்தையும் அளித்தது.அகிலன் இப்போது பழையபடி இயந்திரங்களுக்கு அடிமையான அகிலன் அல்ல. அவனது கண்கள் இப்போது திரையின் ஒளியைத் தேடாமல், மண்ணின் ஈரத்தையும் மனிதர்களின் உணர்வுகளையும் தேடின. சிவத்தம்பியின் அந்தப் பழங்காலக் காப்புரிமை ஆவணங்களை அவன் அழித்துவிடவில்லை; மாறாக, அவற்றை மனிதகுல நன்மைக்காக மாற்றினான். அவன் ஒரு புதிய மென்பொருளை (Software) உருவாக்கினான். ஒரு மனிதன் தன் கைப்பேசியைத் தேவையின்றி அதிக நேரம் பயன்படுத்தினால், அது மென்மையாகத் திரையை உறங்க வைத்துவிடும். அந்தத் திரையில்: “போதும் திரையைப் பார்த்தது! அருகில் இருக்கும் மனிதரின் கண்களைப் பார்; அன்போடு பேசு அல்லது இயற்கையின் இசையைக் கேள்!” என்ற வாசகம் அழகாக மின்னும். அது சிவத்தம்பியின் ஆன்மா அகிலன் வழியாக இந்த உலகிற்குச் செய்த ஒரு நற்போதனை. அந்திப் பொழுதில், அகிலன் அந்தப் பழைய ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து ஒரு கனிந்த மாம்பழத்தைச் சுவைத்தான். தாத்தா அன்று சொன்ன “நிஜத்தின் சுவை” எது என்பது அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது. அவனது கைகளில் இப்போது கைப்பேசி இல்லை; மாறாக, பழம்பெரும் தமிழ் இலக்கிய நூல் ஒன்று இருந்தது. அதன் பக்கங்களைப் புரட்டும்போது எழுந்த அந்தப் பழைய காகிதத்தின் வாசம், அவனுக்குப் பல்லாயிர ஆண்டுகாலப் பண்பாட்டை நினைவூட்டியது. அவனைச் சுற்றிப் இப்போது ஒரு பேரமைதி நிலவியது. கைப்பேசிகளின் ரிங்டோன் ஒலிகளுக்குப் பதிலாக, மனிதர்களின் உரையாடல்களும் இயற்கையின் ஓசைகளும் அந்த ஊரின் புதிய இசையாக மாறியிருந்தன. அகிலன் வானத்தைப் பார்த்தான். பறவைக்கூட்டம் தன் கூட்டிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தது. அவனது மனமும் உண்மையான கூட்டுக்குத் திரும்பியிருந்தது. தொழில்நுட்பம் இப்போது அவனது எஜமானன் அல்ல; அவனது சேவகன். அந்தச் சிற்றூர் இதயங்களால் இணைக்கப்பட்ட ஒரு சொர்க்கமாக மாறியிருந்தது. அகிலன் புன்னகையோடு புத்தகத்தைத் தொடர்ந்தான்.