“எனக்கு பயம் இல்லை.” மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதியின் உதடுகளில் இருந்து அந்த வார்த்தைகள் வெளிவந்தபோது, சிறை அதிகாரி ஒரு கணம் அவனை உற்றுப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஆச்சரியமும் இருந்தது, நம்பிக்கையின்மையும் இருந்தது. ஏனெனில், மரணத்தை எதிர்நோக்கும் பெரும்பாலானவர்கள் உடைந்து போவார்கள். சிலர் கடவுளைத் தேடுவார்கள். சிலர் தங்களது குற்றமற்ற தன்மையை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்க முயல்வார்கள். ஆனால், அவன் அப்படி இல்லை. சிறை அறையின் சுவரோரமாக இருந்த இரும்புப் படுக்கையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். மேலே இருந்த சிறிய ஜன்னல் வழியாக மாலையின் வெளிச்சம் உள்ளே சிதறி விழுந்துகொண்டிருந்தது. அந்த வெளிச்சத்தை வெறித்தபடி அவன் அமர்ந்திருந்தான். அவனது முகத்தில் பதற்றம் இல்லை. வருத்தமும் இல்லை. ஆனால், ஆழமாகப் புதைந்திருந்த ஏதோ ஒரு காத்திருப்பு மட்டும் அவனது கண்களில் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அடுத்த நாள் காலை சூரியன் உதிக்கும் முன்பே அவனது வாழ்க்கை முடிவடையவிருந்தது. சிறை முழுவதும் அந்தச் செய்தி ஏற்கனவே பரவியிருந்தது. மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்படுவதற்கு முந்தைய மாலை. வழக்கம்போல அதிகாரிகள் நடைமுறைகளை முடித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களில் வயதான ஒருவர் அவனது அறைக்கு வந்து நின்றார். “கடைசி ஆசை ஏதாவது இருக்கா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டார். அவன் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு மெதுவாகத் தலையை உயர்த்தினான். “என் அம்மாவைப் பார்க்கணும்.” அந்தப் பதில் அதிகாரியைச் சற்றே திகைக்க வைத்தது. அவர் கையில் இருந்த கோப்பைப் புரட்டிப் பார்த்தார். “பல வருடங்களாக உங்களைப் பார்க்க வராதவர்தானே?” அவன் லேசாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் கசப்பும் இருந்தது. ஆனால் குற்றச்சாட்டு இல்லை. “அவங்களுக்கு வர முடியாத காரணம் இருந்திருக்கும்.” அதிகாரி பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், அந்த ஒரு வாக்கியம் அவருக்குள் பல கேள்விகளை எழுப்பியது. ஒரு தாய்… தனது மகன் உயிருடன் இருக்கும் கடைசி நாள் வரை ஏன் ஒருமுறைகூட அவனைப் பார்க்க வரவில்லை? மறுநாள் காலை. சிறையின் வருகையாளர் அறை வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருந்தது. கதவு திறக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது. அவள் உள்ளே வந்தாள். பல வருடங்கள் ஒரே மனிதரை எவ்வளவு மாற்றிவிடும் என்பதை அவளைப் பார்த்தவுடன் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஒருகாலத்தில் கருமையாக இருந்த தலைமுடி முழுவதும் நரைத்திருந்தது. முகத்தில் காலத்தின் சுருக்கங்கள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. நடையின் வேகம் குறைந்திருந்தது. ஆனால்… அவளது கண்கள் மட்டும் மாறவில்லை. அதே அன்பு. அதே வலி. அதே பாதுகாப்பு. அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது காய்ச்சலால் துடித்த இரவுகளில் விழித்திருந்து அவனைத் தாலாட்டிய அதே கண்கள். அவள் மெதுவாக அவனுக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். இருவருக்கும் இடையில் தடித்த கண்ணாடிச் சுவர் இல்லை. இருந்தது பேச முடியாமல் உறைந்துபோன பல வருடங்களின் மௌனம். ஒரு நொடி… இரண்டு நொடிகள்… யாருமே பேசவில்லை. இறுதியில், அவள்தான் அந்த அமைதியை உடைத்தாள். “உடம்பு எப்படி இருக்கு…?” அவன் தலைகுனிந்து சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் மகிழ்ச்சி இல்லை. “இத்தனை வருஷத்துக்கு அப்புறம் கேக்குற முதல் கேள்வி இதுதானா?” அவளது பார்வை தரையில் விழுந்தது. விரல்கள் ஒன்றோடொன்று இறுகப் பின்னிக்கொண்டன. “என்னால…” அவள் வார்த்தையை முடிக்க முடியவில்லை. குரல் நடுங்கியது. அவன் மெதுவாகத் தலையசைத்தான். “பரவாயில்லை அம்மா.” அந்த இரண்டு வார்த்தைகளைச் சொல்வது எளிதாக இருந்தது. ஆனால் அவற்றை உண்மையாக நம்புவது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை. ஏனென்றால், அந்தப் பல வருடங்கள் அவனிடமிருந்து நிறையவற்றை எடுத்துச் சென்றிருந்தன. ஒரு குழந்தைப் பருவத்தை. ஒரு குடும்பத்தை. ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையை. அதற்கும் மேலாக… ஒரு தாயின் அரவணைப்பை. அவன் தன்னையும் அறியாமல் கடந்த காலத்திற்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டான். அப்போது அவனுக்கு பத்து வயது.அவர்களது சிறிய வீட்டில் மூன்று உயிர்கள் மட்டுமே வாழ்ந்தன. அம்மா, அவன், அவனது தங்கை. அந்த வீட்டின் சிரிப்பே அவள்தான். காலை எழுந்ததிலிருந்து இரவு தூங்கும் வரை ஏதாவது பேசிக்கொண்டே இருப்பாள். சின்னச் சின்ன குறும்புகள். முடிவில்லாத கேள்விகள். காரணமில்லாத சிரிப்புகள். அவளுக்கு மிகவும் பிடித்த விளையாட்டு ஒன்று இருந்தது. அம்மாவின் பழைய கண்ணாடி வளையல்களை அணிந்துகொண்டு வீட்டைச் சுற்றி ஓடுவாள். “அது உடைஞ்சிடும்…” என்று அம்மா கோபப்படுவது போலக் கூறுவாள். ஆனால் அடுத்த நொடியே சிரித்துவிடுவாள். அந்தச் சிரிப்புதான் அந்த வீட்டின் உயிர். அது… ஒரே ஒரு நாளில் நின்றுபோனது. அந்த நாளைப் பற்றி அவன் இதுவரை யாரிடமும் பேசவில்லை. போலீசார் கேட்டபோதும் இல்லை. நீதிமன்றத்தில் நின்றபோதும் இல்லை. சிறையில் விசாரணைகள் நடந்தபோதும் இல்லை. ஏனென்றால்… சில உண்மைகள் வெளிச்சத்திற்காகப் பிறப்பதில்லை.சிறைச்சாலையின் அந்த தனிமை அறைக்குள் மாலை வெளிச்சம் மெதுவாகக் கரைந்துகொண்டிருந்தது. சுவரின் மேற்பகுதியில் இருந்த சிறிய ஜன்னல் வழியாக நுழைந்த ஒளிக்கீற்று தரையில் நீண்டு விழுந்து, பின்னர் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தது. இரும்புக் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தவன் அந்த ஒளியை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மறுநாள் விடியற்காலையில் அவனது வாழ்க்கை முடிவடையப்போகிறது என்பதை அந்தச் சிறைச்சாலையில் இருந்த ஒவ்வொருவரும் அறிந்திருந்தனர். ஆனால், அந்த உண்மை அவனது முகத்தில் எந்தப் பயத்தையும் வரையவில்லை. பல ஆண்டுகளாகக் கண்ணீரும் வேதனையும் குற்றச்சாட்டுகளும் அவனது உள்ளத்தை வெறுமையாக்கியிருந்தன. அதனால் மரணமே கூட அவனுக்குப் புதியதாகத் தோன்றவில்லை. மாலை வழக்கம்போல் சிறை அதிகாரி அவனது அறைக்குள் வந்தார். கையில் இருந்த கோப்பைப் புரட்டியபடி, “கடைசி ஆசை ஏதாவது இருக்கிறதா?” என்று கேட்டார். அவன் நீண்ட நேரம் யோசிக்கவில்லை. “என் அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும்,” என்றான். அதிகாரி அவனை உற்றுப் பார்த்தார். “பல வருடங்களாக உங்களைப் பார்க்க வராதவரைத்தானே?” என்றார். அவன் உதடுகளில் சிறிய சிரிப்பு மலர்ந்தது. “அவங்களுக்கு வர முடியாத காரணம் இருந்திருக்கும்,” என்றான் அமைதியாக. அந்த ஒரு பதில் அதிகாரிக்குள் பல கேள்விகளை எழுப்பியது. ஒரு மகன் மரணத்தை எதிர்கொள்வதற்கு முன்புவரை அவனைப் பார்க்க வராத தாய்… அதற்குப் பின்னால் என்ன காரணம் இருக்க முடியும்?மறுநாள் காலையில் அவள் வந்தாள். வயது அவளது தலைமுடியை வெள்ளையாக்கியிருந்தது. முகத்தில் காலத்தின் சுருக்கங்கள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. நடையின் வேகம் குறைந்திருந்தது. ஆனால், அவளது கண்கள் மட்டும் மாறவில்லை. அவன் சிறுவனாக இருந்தபோது அவனைத் தழுவிய அதே கண்கள். அவனை நோக்கி எதையும் சொல்ல முடியாமல் அமைதியாக அமர்ந்தாள். சில நொடிகள் இருவருக்கும் இடையில் மௌனம் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்தது. பிறகு அவள்தான் மெதுவாக, “உடம்பு எப்படி இருக்கு?” என்று கேட்டாள். அவன் தலையசைத்து மெல்லச் சிரித்தான். “இத்தனை வருடத்துக்குப் பிறகு கேட்குற முதல் கேள்வி இதுதானா?” என்றான். அவளால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. “என்னால…” என்று தொடங்கிய வார்த்தை அவளது தொண்டையிலேயே சிக்கிக்கொண்டது. அவன் மெதுவாக, “பரவாயில்லை அம்மா,” என்றான். ஆனால் அந்த இரண்டு வார்த்தைகளுக்குள் சொல்ல முடியாத ஆயிரம் காயங்கள் புதைந்திருந்தன.அவனது மனம் தன்னையும் அறியாமல் பல வருடங்கள் பின்னோக்கிச் சென்றது. அப்போது அவர்கள் வாழ்ந்தது ஒரு சிறிய வீட்டில். அந்த வீட்டில் மூன்று உயிர்கள் மட்டுமே இருந்தன. அவன், அவனது தங்கை, அவர்களது அம்மா. அவனது தங்கை அந்த வீட்டின் உயிர். எப்போதும் சிரிப்பு, குறும்பு, ஓட்டம், சத்தம். அம்மாவின் பழைய கண்ணாடி வளையல்களை அணிந்துகொண்டு வீடு முழுவதும் ஓடுவாள். “அது உடைஞ்சிடும்,” என்று அம்மா கோபப்படுவது போலச் சொல்வாள். ஆனால் அவளது சிரிப்பைப் பார்த்தவுடன் அந்தக் கோபம் மறைந்துவிடும். அந்த வீட்டில் இருந்த மகிழ்ச்சி ஒரு நாளில் காணாமல் போனது. பள்ளி முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தபோது தங்கை காணவில்லை. முதலில் யாரும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அருகிலிருக்கும் தோழிகளின் வீட்டிற்குச் சென்றிருப்பாள் என்று நினைத்தனர். ஆனால் மாலை இரவானது. இரவு விடியலானது. அவள் திரும்பி வரவில்லை. தெருக்கள் தேடப்பட்டன. உறவினர்கள் அழைக்கப்பட்டனர். போலீசார் வந்தனர். கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. எந்தக் கேள்விக்கும் பதில் கிடைக்கவில்லை. அம்மா மட்டும் ஒவ்வொரு நாளும் வீட்டுக் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். “இப்போ வந்துடுவா…” என்ற நம்பிக்கையை விட்டுவிட அவளால் முடியவில்லை.அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு அவர்களது வீட்டில் அமைதி என்ற ஒன்றே இல்லை. அவனது அப்பா மது அருந்தத் தொடங்கினார். தினமும் சண்டை. தினமும் கத்தல். ஒவ்வொரு இரவும் பயத்தில் முடிந்தது. ஒரு மழை இரவு. வெளியே இடியுடன் மழை கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்குள் மீண்டும் சண்டை வெடித்தது. அப்பாவின் குரல் சுவர்களையே அதிர வைத்தது. “உன்னாலதான் அவ போனாள்!” என்று அவர் கத்தினார். அதன்பின் பாத்திரங்கள் உடையும் சத்தம், அம்மாவின் அலறல், பொருட்கள் கீழே விழும் சத்தம். அவன் ஓடிவந்து சமையலறை வாசலில் நின்றபோது கண்ட காட்சி அவனது வாழ்க்கையை முழுவதுமாக மாற்றியது. தரையில் அவனது அப்பா இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்தார். அருகில் சமையலறைக் கத்தி உருண்டு கிடந்தது. சுவரில் சாய்ந்தபடி அம்மா நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது கைகள் முழுவதும் இரத்தம் படிந்திருந்தது. அவள் எதையும் சொல்லவில்லை. அவளது கண்களில் இருந்த பயமே அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டது. அந்த நொடியில் என்ன நடந்தது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். பல வருடங்களாகக் குடிபோதையில் அவளை அடித்து அவமானப்படுத்திய மனிதன், அந்த இரவும் அவளைத் தாக்கியிருக்க வேண்டும். உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளும் போராட்டத்தில் நடந்த ஒரு விபத்து அது. ஆனால் சட்டம் அதை அப்படிப் பார்க்காது என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.அடுத்த நாள் போலீசார் வீட்டின் பின்புறத்தில் புதைக்கப்பட்டிருந்த உடலைக் கண்டுபிடித்தனர். விசாரணை தொடங்கியது. ஊர் முழுவதும் பரபரப்பு. நீதிமன்றம் வரை வழக்கு சென்றது. அப்போது அவன் செய்த ஒரு செயல் எல்லோரையும் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. “நான்தான் என் அப்பாவைக் கொன்றேன்,” என்று நீதிமன்றத்தில் ஒப்புக்கொண்டான். நீதிபதி பலமுறை கேட்டார். வழக்கறிஞர் கேட்டார். போலீசார் கேட்டார்கள். “உன்னை யாராவது மிரட்டினார்களா?” என்றார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் அவன் ஒரே பதிலைத்தான் சொன்னான். “நான்தான் செய்தேன்.” அவனது அம்மா நீதிமன்றத்தின் கடைசி இருக்கையில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவள் எழுந்து உண்மையைச் சொல்ல முயன்ற ஒவ்வொரு முறையும் அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வை ஒரு மகனின் வேண்டுகோள் அல்ல; ஒரு உயிரின் கட்டளை. “அம்மா… பேசாதீங்க.” அந்தக் கண்கள் அதைத்தான் சொன்னது. அந்த நாளிலிருந்து அவள் பேசவில்லை. தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட நாளிலும் பேசவில்லை. சிறைக்கு அவனைப் பார்க்கவும் வரவில்லை. ஏனெனில் அவனது தியாகத்தை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதைவிட பெரிய தண்டனை வேறு எதுவும் இல்லை.சிறை வாழ்க்கை ஆண்டுகளாக நீண்டது. மேல்முறையீடுகள் தோல்வியடைந்தன. இறுதியில் மரண தண்டனை உறுதியானது. அந்தச் செய்தியை கேட்டபோதும் அவன் உடைந்து போகவில்லை. ஆனால், ஒரு விஷயம் மட்டும் அவனை உள்ளிருந்து தின்றுகொண்டே இருந்தது. “அம்மா என்னை மன்னிச்சிருப்பாங்களா?” என்ற கேள்வி. அதற்கான பதிலை அறியத்தான் அவன் கடைசி ஆசையாக அவளை அழைத்திருந்தான்.அவள் அவனுக்கு எதிரே அமர்ந்திருந்தாள். “நீ என்னை வெறுக்கிறியா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டாள். அந்தக் கேள்வி அவனது இதயத்தை நொறுக்கியது. அவன் அவளைப் பார்த்தான். தன் வாழ்க்கையில் இழந்த அனைத்தையும் நினைத்தான். குழந்தைப் பருவம், சுதந்திரம், எதிர்காலம்… ஆனால் அவளும் இழந்திருந்தாள். ஒரு மகளை. ஒரு கணவனை. ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையை. தன் மகனை உயிரோடு இருந்தபடியே இழந்த ஒரு தாயின் உரிமையையும். “இல்ல அம்மா,” என்றான். அந்த ஒரு பதிலுக்காகவே அவள் பல வருடங்கள் காத்திருந்தாள் போல. அவளது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. “நான் நல்ல அம்மாவா இருந்தேனா?” என்று கேட்டாள். அவனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஏனெனில் நல்ல அம்மா என்பவள் தன் பிள்ளையைக் காப்பாற்ற உயிரைக் கொடுப்பவள். ஆனால், இந்த அம்மாவுக்காக அவளது மகன்தான் தன் உயிரைக் கொடுத்திருந்தான். அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் எதுவும் இல்லை.காவலர் கதவைத் திறந்து, “நேரம் முடிந்துவிட்டது,” என்றார். அவள் மெதுவாக எழுந்தாள். சில அடிகள் நடந்தபின் திரும்பிப் பார்த்தாள். “மன்னிச்சிடு…” என்ற ஒரே வார்த்தை அவளது உதடுகளிலிருந்து உடைந்து விழுந்தது. அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். அந்த ஒரு வார்த்தைக்காகத்தான் அவன் இத்தனை வருடங்கள் உயிரோடு இருந்தானோ என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.மறுநாள் விடியற்காலையில் ஒரு கோப்பிலிருந்து அவனது பெயர் நீக்கப்பட்டது. ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை முடிந்தது. ஆனால், ஒரு உண்மை இன்னும் உயிரோடு இருந்தது. மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு பழைய வீடு இடிக்கப்படும்போது தொழிலாளர்கள் வீட்டின் பின்புறத்தில் புதைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு மரப்பெட்டியைக் கண்டுபிடித்தனர். அதில் ஒரு குழந்தையின் பழைய உடை, உடைந்த கண்ணாடி வளையல், கிழிக்கப்பட்ட குடும்பப் புகைப்படம் மற்றும் இரத்தக்கறை படிந்த துணி இருந்தன. பெட்டியின் அடியில் ஒரு சிறிய சாவியும் கிடந்தது. அந்தச் சாவி வீட்டின் பல வருடங்களாக மூடப்பட்டிருந்த அறையைத் திறந்தது. அந்த அறையின் மரப்பெட்டிக்குள் பழைய சமையலறைக் கத்தி அமைதியாக கிடந்தது. அதைப் பார்த்ததும் அவளது கண்கள் மீண்டும் நனைந்தன. அந்த இரவு அவள் அந்தக் கத்தியையும், புகைப்படத்தையும், பழைய நினைவுகளையும் மீண்டும் ஒரு குழி தோண்டிப் புதைத்தாள். மண்ணைச் சமப்படுத்தியபின் நீண்ட நேரம் அந்த இடத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். “இப்போ… யாருக்கும் தெரியாது,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள். ஆனால், அவளுக்கே தெரியும். சில உண்மைகள் மண்ணுக்குள் புதைக்கப்படலாம்; ஆனால், ஒரு தாய் இதயத்துக்குள் புதைக்கப்பட்ட குற்ற உணர்வு எந்தக் கல்லறையிலும் உறங்குவதில்லை. அது உயிரோடு இருக்கும்… கடைசி மூச்சு வரை.
